Συζητήσεις - ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ....
Χρήστης: STARI1972
Θέμα: ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ....
Ημερομηνία: 30/09/09 12:55

εκεινος ο εαυτος μας που κοιμαται....ΞΥΠΝΑ...(Σαχτουρης)

Σαν πέσει το σκοτάδι

Η ψυχή διψά για την γνώση που στερήθηκε

Τα παιδιά τραγουδούν την αλήθεια που γιατρευει

Άκου πόσο σοφά μέσα σου ψιθυρίζουν ξορκια της ζωης

Περά από το βέβαιο υπάρχει το υπαρκτό

Περά από το μίσος υπάρχει ο Θεός

Όσο και να ταξιδέψεις σε Ιθακες

Εκείνες θα σου φωνάζουν τον δρόμο

που άφησες να πάρεις

Γύρνα και κοίτα την πόλη που καίγεται

Μια στιγμή ακόμα

Και ύστερα πέτα την ανάμνηση αυτή

Μέσα στης λήθης το Ιερό

Να αγιάσει και να ξεχαστεί

Να προσκυνάς κάθε που νυχτώνει

Να περιφρονείς κάθε που φεγγοβόλα ο ουρανός

Να ζεις χωρίς την Πόλη δεν είναι δυνατόν..

Γιατί η Πόλη είσαι ΕΣΥ

η Πολη των Τρελλων;




Απάντηση από STARI1972:

ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ...

ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ...

ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΓΕΜΑΤΗ ΨΥΧΗ

ΚΑΡΔΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΛΜΟΥΝ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ

ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΤΑΧΤΗ

ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑΤΕ..

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ....


Απάντηση από STARI1972:

ΛΙΚΑΝΣ...ΠΑΡΚ....ΣΕΛΗΝΗ..ΚΑΤΕΡΙΝΑ..ΑΝΤΙΛΑΛΟ...ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ..ΒΑΣΩ..ΔΗΜΗΤΡΗ

ΧΑΜΟΓΕΛΑΚΙ...ΝΕΦΘΙΣ...ΑΝΤΙΓΟΝΗ...ΓΑΛΑΖΙΟ ΚΥΜΑ..ΡΙΑΚΙ...ΠΟΤΑΜΙ ΟΡΜΗΤΙΚΟ..

ΑΠΙΑΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ...ΤΥΧΗ...ΚΑΝΕΝΑΣ...ΜΟΝΟ ΕΣΕΝΑ...ΜΗΝ ΜΕ ΤΡΕΛΑΙΝΕΙΣ..ΦΩΝΑΖΩ..ΝΙΝΝΑ..

ΚΙΕΠΙΟΝ..ΓΙΑΝΝΑ72...ΑΝΟΝΥΜΑ..ΣΚΙΑ..ΓΕΩΡΓΙΑ...

ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΞΕΧΑΣΑ...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ..ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΣΑΣ


Απάντηση από STARI1972:

Καποιοι,

δεν φοβηθηκαμε τις μερες μας

που ετρεχαν σε αδειες χολενδρες

Γιναν οι σταχτες μας νερο

Και ξεπλυνανε τους δρομους της ντροπης

Το αιμα τριγυρνουσε κοκκινο

Να βρει στοχο και πληγη να

Θαψει τα απομεσημερα

Που κουρνιαζαν σε βρωμικα μαξιλαρια

Επρεπε να φοβηθουμε

Το ναι γινοταν όχι

Και η βεβαιοτητα απλη παραφροσυνη

Μα οι φοβοι ηταν κρυμενοι καλα

Παραδομενοι στον βυθο

Πλεγμενοι αναμεσα σε χιλια κοραλια

Φυκια και μεταξωτες κορδελες

Η ζωη αγκομαχουσε

Ανεβαινε ,κατεβαινε

Ελιωνε στις σολες του μυαλου

Δραπετης ουσιας

Δοσιλογος αγαπης

Προδοτης και φονιας

Επρεπε να φοβηθουμε

Πες το αγνοια η καταρα

Ισως καποιο ξορκι μυστικο

μας εδενε σε δαιμονισμενα κυμματα

Και εμεις σκαγαμε απανω στους βραχους

Γινομασταν κομματια

Ξανα και ξανα

Μα δεν φοβηθηκαμε

Ουτε και τοτε..

ηταν που η ποιηση

γεμιζε την ψυχη μας

με θαρρος...


Απάντηση από JOHNPARK:

ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ Ο ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ ΣΤΑΘΗΚΕ ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΕΧΘΡΟΣ.... ΣΤΟ ΛΥΚΝΙΣΜΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΧΑΘΗΚΕ ΣΤΩΝ ΣΕΡΗΝΩΝ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΗ...ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΔΕΝ ΦΩΤΗΖΑΝ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ .... ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ ΗΤΑΝ ΜΟΝΙΜΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΦΥΣΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ..... ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ.....


Απάντηση από antilalo2:

Λίγο πριν το μαντήλι κουνήσω,

σου φωνάζω. . . . !

Μ' ακούς; ; ; ; ; ; ; ;

Γύρνα πίσω. . . . . .!

**********

Ξαναγύρνα ζωή,

γύρνα πίσω,

θέλω τόσο πολύ

να σε ζήσω. !

**********

Ξαναγύρνα ζωή

να σε ζήσω,

πριν σαν φεύγω

την πόρτα την κλείσω. !

**********

Ξαναγύρνα ζωή,

γύρνα πίσω,

μη μ' αφήσεις

χωρίς ν' αγαπήσω. !

**********

Ξαναγύρνα σου

λέω, να ζήσω,

ολ' αυτά που

δε ξέρω να ζω. !

**********

Ξαναγύρνα ζωή

να σε ζήσω,

ένα σπίτι με

γέλιο να χτίσω. !

**********

Έλα πίσω,

ξανά, δε με παίρνει,

άλλο ψέμα

σε σένα να πω. !

**********

Σ' αγαπώ θα σου πω

να σε πείσω,

μ' έχεις μάθει

κι εγώ ν' αγαπώ. . . !


Απάντηση από xamogelaki45:

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί για χρόνια να μένουν σκιές στη ζωή μας, υπάρχουν κ εκείνοι που απ το πρώτο κιόλας καιρό γίνονται ζωή μας. Στη πρώτη περίπτωση το να φύγούν μακριά μας είναι σχετικά ανώδυνο κ αφορά τη συνήθεια, στη δεύτερη περίπτωση η απουσία τους μπορεί να γίνει κ απώλεια, ίσως όμως εκεί να επιλέξουμε να φύγουμε εμείς πρώτα μακριά τους, θέλοντας να μη χάσουμε την εικόνα τους που μας έκανε να τους αγαπήσουμε


Απάντηση από xamogelaki45:

καλό κλειδωμα stari

και γρηγορα το καινουργιο .....

ας βοηθησω και εγω λιγακι ....

Συμβαίνει κάποια στιγμή στη ζωή μας

να βρισκόμαστε αντικριστά με το Απόλυτο,

είναι εκείνη η φορά

που οι φόβοι κ οι αντιστάσεις μας

βγαίνουν στη πρώτη γραμμή

κ μάχονται με τα 'θέλω'

κ τα 'πρέπει'

που για χρόνια ζούσαμε μαζί τους.

Όσες προφάσεις κ αν προβάλλουμε

για να μη το ζήσουμε

-με κύριο φόβο το να μην είναι αυτο που δείχνει-

όσο κ αν προσπαθήσουμε

να το διώξουμε τις στιγμές που το μυαλό μας δεν αντέχει άλλο,

αν είναι πραγματικά το Απόλυτο,

τότε απλά πολεμάμε τον ίδιο μας τον εαυτό

κ στη πραγματικότητα

μονάχα ο χρόνος

είναι εκείνος που θα μπορέσει να μας δείξει

αν θα βρεθούμε σε μια αληθινή ζωή

ή στο απόλυτο κενό..."


Απάντηση από JOHNPARK:

Η ελευθερία (ποίημα)

Κάθε φορά που

Ιστορία διαβάζω

Ακούω για μάχες

Για αγώνες και επαναστάσεις

Όλοι αυτοί

Που για κάτι πολεμήσαν

Είχαν μια ιδέα

Μια λέξη μέσα τους, κρυμμένη

Ήθελαν την ελευθερία

Να μπορούν να μιλούν

Χωρίς να κινδυνεύουν

Να περπατούν δίχως φόβο

Μέσα τους έβραζε

Το αίμα, για νέο αέρα

Για αλλαγή

Δίχως όρια και περιορισμούς

Είχαν την ανάγκη

Για ισότητα και δικαιοσύνη

Για ένα κόσμο

Δίχως λογοκρισία

Για μια ελευθερία

Χύθηκε το αίμα τους

Πότισε το χώμα

Τίποτα δεν πήγε χαμένο

Σήμερα υπάρχει ισότητα

Μόνο σε εμάς

Τι γίνεται, όμως, αλλού?

Εκεί δεν υπάρχουν άνθρωποι?

Άνθρωποι που να έχουν

Δικαιώματα και να χρειάζονται

Δικαιοσύνη? Τι γίνεται?

Που πήγαν όλες οι ιδέες?

Μόνο για εμάς έγιναν

Όλες αυτές οι μάχες?

Τελικά μόνο για λίγους

Πέθαναν τόσοι πολλοί?

Αλλά ακόμη κι εδώ

Η ελευθερία είναι υποκειμενική

Δεν έχουμε δική μας

Ζωή, ούτε γνώμη

Μας εξουσιάζουν

Τα Μ.Μ.Ε

Μας δηλητηριάζει

Η TV

Τα περιοδικά μιλάνε

Συνεχώς για stars

Που όταν κάνουν δηλώσεις

Πετάνε βατράχια

Δεν έχουμε δική μας γνώμη

Δεν έχουμε πυγμή

Λέμε ότι ακούμε

Δεν έχουμε προσωπικότητα

Αλλά και γνώμη να έχεις

Και να την πεις

Θα σε δουλέψουν

Θα σε κοιτάξουν περίεργα

Η διαφορετικότητα τους τρομάζει

Κι εμένα με φοβίζει

Η ομοιότητά τους

Και τα γεράματα στα 30

Θέλω να ελευθερωθώ

Να φύγω μακριά

Να χαθώ κάπου

Χωρίς όρια και περιορισμούς

Η ελευθερία είναι πολύτιμη

Και το τίμημά της βαρύ

Που μπορώ ν’ αγοράσω

Έστω και λίγη?

CLOPY


Απάντηση από antilalo2:

Σ' ένα όνειρο περπάτησα χθες βράδυ

κ' ήμουν λέει σ' ένα πράσινο λιβάδι.

Η ζωή μου τόσο ήρεμα κυλούσε

και τηλέφωνο, κανένα δε χτυπούσε. !

**********

Είδα δέντρα να μεριάζουν τη σκιά τους

και ποτάμια να μαζεύουν τα νερά τους.

Είδα κόκκινα λουλούδια μεθυσμένα

κ' αεράκια να περνάνε μυρωμένα. !

**********

Μονοπάτια που περπάτησα και ξέχασα,

σ' ένα δρόμο γυρισμού πούθελα κ' έχασα.

Ουρανούς που όπως ήθελα τους έβαψα,

κελαηδήματα που στο μυαλό μου έγραψα. !

**********

Έναν κόσμο που δε γνώριζα κ' αγάπησα,

μια γωνιά του με λαχτάρα την περπάτησα. .

Σ' έναν άγνωστο που μόλις τον εγνώρισα,

χαμογέλασα και στην καρδιά του χώρεσα. !

**********

Σε μια θάλασσα που ασημένια έβαψα,

έναν ήλιο πυρωμένο, πήρα κ' έραψα.

Κι όταν σκοτάδια σκεπάσουν τ' όνειρό μου,

όλα τ' άστρα θ' ανεβούν στον ουρανό μου.

**********

Μια κορφή που αετοί ποτέ δεν πέταξαν,

οι Θεοί σ' ένα χιονιά τάχα την έταξαν.

Κ' αν αέρηδες ταράξουν τ' όνειρό μου,

θα παγώσουν το φτωχό δωμάτιό μου.

**********

Κρίμα, είναι τόσα ακόμη που δε γνώρισα,

σαν στο χάραμα απ' τ' όνειρό μου χώρισα. . .

Κ' η ελπίδα είν' αλλιώτικη από τώρα:

Να γυρίσω στ' όνειρό μου, ν' ρθει η ώρα. . . !


Απάντηση από selini27:

Σελήνη

Θάμα κι' αυτό τ' αποψινό!

Στο περιβόλι το πυκνό

καθώς κοιμότουν σκοτεινό

μπήκε η κυρά σελήνη

και ξύπνησε για μια στιγμή

τ' αηδόνι και το γιασεμί

και τη μουντή νεροσυρμή

που ολόχρυση έχει γίνει!..

. Θάμα κι' αυτό τ' αποψινό!

Τ' άστρα ψηλά στον ουρανό

χορεύουν καλαματιανό

με την κυρά σελήνη

κι η θάλασσα μουρμουριστά

τον ήχο τάχα της βαστά

και την κυρά ευχαριστά

κι αυτή φλωριά της δίνει!


Απάντηση από selini27:

Ηχώ

Τα βήματά μας αντηχούν ακόμη

Μέσα στο δάσος με το βόμβο των εντόμων

Και τις βαρειές σταγόνες απ' τ' αγιάζι

Που στάζει στα φυλλώματα των δέντρων

Κι ιδού που σκάζει μέσα στις σπηλιές

Η δόνησις κάθε κτυπήματος των υλοτόμων

Καθώς αραιώνουν με πελέκια τους κορμούς

Κρατώντας μες στο στόμα τους τραγούδια

Που μάθαν όταν ήτανε παιδιά

Και παίζανε κρυφτούλι μες στο δάσος.


Απάντηση από antilalo2:

Μην ψάχνεις να με βρεις πάνω στη γη,

ψάχνοντας μόνο χώματα θα δεις.

Κοίτα όμως βαθιά μέσα στην καρδιά σου,

μέσα από τους χτύπους και τα αλλά όνειρά σου.

Τότε θα δεις τι αγάπη σημαίνει

και μην κλαις αν κανείς δεν καταλαβαίνει.

Μην κλαις που εγω έχω φύγει από τη γη,

δεν έφυγα όμως από τη δικιά σου ζωή.

Όσο μ' αγαπάς όσο με σκέφτεσαι,

πάντα δίπλα σου έτσι με κρατάς.


Απάντηση από JOHNPARK:

Μπερδέψαμε τον ύπνο με το θάνατο

Μπερδέψαμε να δεις τον ύπνο με το θάνατο

απόστημα μας έγινε κι αυτή η ζωή

το ξύπνημα ντροπή για ένα μελλοθάνατο

κάντε πιο πίσω η σκιά ακολουθεί

βασιλεμένα μονοπάτια στραβοπατήσαμε

τα χάσαμε στα ερείπια του σεισμού

πια δεν φαίνονται και δεν αναγνωρίσαμε

τόσους διαβάτες στα κύτταρα του νου

παλάτια όλοι μας στήσαμε με υλικά παράγκας

χρυσό τη ντύσαμε ή σκόνη της σκουριάς ;

μετάξι ο ιστός κι αυτή παγίδα της μαρμάγκας

παράδειγμα νομίσαμε πως γίναμε αρχοντιάς

μπερδέψαμε να δεις τον ύπνο με το θάνατο

και στην ανάσα μας δεν έμεινε φωνή

αρχαίο χάσαμε το πνεύμα αυτό το αθάνατο

μα ούτε έμεινε μια στάλα από ντροπή

είλωτες άθελα και σκλάβοι ενός μητρώου

νούμερο ήτανε και γίναμε κι εμείς

στη φυλακή κλειστήκαμε αυτή ενός αθώου

απολογία έμεινε μια λέξη να την πεις

καλύτερα με κώνειο να πιεις να ...

CLOPY


Απάντηση από antilalo2:

Σαν όνειρο σχημάτιζα την μορφή σου

Η λάμψη σου γκρέμιζε το σκοτάδι

Η ψυχή μου αναρριχήθηκε στον ουρανό

Χάθηκε σαν άγγελος στ απέραντο γαλάζιο

Φλέρταρε λεηλατώντας τις πιο ζεστές ηλιαχτίδες

Λάφυρο άρπαξε το φως απ τη πανσέληνο

Να ντύσει την μορφή σου για να λάμπεις

Στον ωκεανό από τα μάτια σου άσε να κολυμπήσω

Χάρισε το κορμί σου να του σκορπίσω την δροσιά

Οι άκρες των δαχτύλων αγγίζουν την ύπαρξή

Ιχνηλατώντας τις άγνωστες καμπύλες σου

Αποτύπωσα το σώμα μου στο δικό σου

Γεύτηκα τα υγρά χείλη σου και ταξίδεψα

Φυλάκισα την ανάσα σου μέσα μου

Εξιτάροντας τις αισθήσεις μας στην ανατολή

Οι επιθυμίες καταδίκασαν την δύση σε θάνατο

Ξέφρενοι οι παλμοί μας δημιουργούν μελωδίες

Προσκυνώ με ευλάβεια ην γένεση των στιγμών

Σφαλίζω τα μάτια πριν εισχωρήσω στο όνειρο

Χτίσαμε στην ζωή μας τον παράδεισο

Η αγάπη σκόρπισε έντονα χρώματα

Χάραξα την ηδονή τρυφερά στα σπλάχνα μας

Το όνειρο στάθηκε αδύναμο να παραμείνει όνειρο

Παραδόθηκε ξεψυχώντας στην αγκαλιά μας

Το σύμπαν υποθήκευσε ισόβια την ζωή μας στο άπειρο

Τρέμω τον θεό έρωτα

Εκστασιάζομαι στο βελούδινο κόσμο του

Τρέμω και αφήνομαι στο όραμα που ζούμε


Απάντηση από selini27:

Τα σώματα

Τα σώματα έχουν τη δική τους γλώσσα Χαρίζουν μαγεία αφής μυρωδιάς και σπάνιας έντασης Τραγουδούν όποτε θέλουν Δεν τα φθείρει η επανάληψη Τα σώματα έχουν μοναδική ομορφιά εναλλασσόμενη και διαρκή που φωνάζει ότι τα σώματα έχουν δικές τους αξίες και θέλει δύναμη για να τις δεις Το δικό μου σώμα είναι διαφορετικό σαν τα άλλα όσο το δικό σου Είναι φορτωμένο κύτταρα πολλών άλλων σωμάτων Φέρει μνήμες στιγμών αιώνων ανάλαφρες προγονικές και άλλες Τα σώματα υπηρέτησαν πάθη πολλά κι εντάσεις ηρεμίες απόλυτες και εξεγέρσεις αισθήματα και συλλογισμούς Αχ τα σώματα και η δική τους σοφία τις ατέλειωτες νύχτες


Απάντηση από deleteduser:

Στίχοι: Κωστής Παλαμάς

Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου

Πρώτη εκτέλεση: Φωτεινή Δάρρα

Κλείσε τα μάτια μου

Μπορώ να σε κοιτάζω

Τ' αυτιά μου σφράγισ' τα

Να σ' ακούσω μπορώ

Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι

Και αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη

Εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι

Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθω σ' εσένα

Και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ

Χωρίς τα χέρια μου μπορώ να σ' αγκαλιάσω

Σαν να 'χα χέρια όμοια καλά με την καρδιά

Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι

Και αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη

Εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι

Το μήνυμα αυτό έχει σταλεί από το χρήστη apiasto_feggari ο οποίος έχει διαγράψει το προφίλ του.
Απάντηση από selini27:

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες

έζησα, να πληθαίνω

τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες

κ' έτσι γλυκά πεθαίνω

μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες.


Απάντηση από JOHNPARK:

''Του φυσικού νόμου επιταγή

η υποταγή στο ισχυρό...''

Πανάρχαιη αρχή ,ηθική φιλοσοφία από τούτους που του πλούτου τη δύναμη ντύθηκαν.

Να εξοντώνεται ,να γίνεται βορά τους ο αφελής ,ο δούλος ,κι...ο άοπλος.

Από την φυσική ορμή της δόξας και του χρήματος τον εξαναγκασμό

η δύναμη αυτών υπερτερεί σαν εξουσία.

Αυθαίρετα πλεονεκτεί κατά των αδυνάτων.

Αριστοτεχνικά ελέγχει και καταπατά αδυσώπητα την αιδώ,το μέτρο

τη δίκαιη απόφαση και απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη

σαν δράστης εγκλήματος φορώντας την ατσάλινη πανοπλία

του δίκαιου της πυγμής.

Και ας γεννήθηκε στη ροή της ιστορίαςη πνευματική υπεροχή, η ηθική συνείδηση

ο λόγος, που χάρισε δικαιώματα που γέννησε νόμους

νόμους γραμμένους με αίμα κατά της γροθιάς και του σιδήρου

κατά της αυθαιρεσίας και υπέρ της δικαιοσύνης αυτών

που δεν μπορούν να έχουν, να σκέπτονται

να διεκδικούν και να κληρονομούν αξιώματα.

Κι αναρωτιέται η λογική, τι φταίμε εμείς και ό,τι γεννάμε

να προσκυνάμε το δίκαιο της δικής τους πυγμής.

Ως πότε θα ακριβοπληρώνουμε την αρετή και την αξιοπρέπεια

του τίμιου κι αδύναμου κι ως πότε θα παίζουμε τους χαμένους νικητές

της αντιδικίας!!!

CLOPY


Απάντηση από antilalo2:

έλαμψε ξαφνικά ο ήλιος

σαν ένα ξεχασμένο νόμισμα

στην τσέπη του παλιού πανωφοριού

έλουσε το μπαλκόνι, τα παράθυρα

τη γάτα που μισόκλεισε τα μάτια

με στιγμιαία απέραντη ηδονή


Απάντηση από selini27:

Μαζεύω τα πεσμένα στάχια

Mαζεύω τα πεσμένα στάχια να σου στείλω λίγω ψωμί,

μαζεύω με το σπασμένο χέρι μου ό τι έμεινε απ' τον ήλιο

να σου το στείλω να ντυθείς. 'Εμαθα πως κρυώνεις.

Την πράσινή σου φορεσιά να την φορέσεις την Λαμπρή!

Θα τρέξουν μ' άνθη τα παιδιά.Θα βγούν τα περιστέρια,

κ' η μάνα σου με μια ποδιά, πλατιά, γεμάτη αγάπη!

Πάρε όποιο δρόμο, όποια κορφή, ρώτα όποιο δένδρο θέλεις

Μ' ακούς; Οι δρόμοι όλης της γης

βγαίνουνε στην καρδιά μου!

Μην ξεχαστείς κοιτάζοντας το φως.Τ' ακούς;.. Ναρθείς!


Απάντηση από antilalo2:

όπως ψηλά οι γκρίζες στέγες των σπιτιών

φωτίζονται νοσταλγικά

από τον ήλιο του χειμώνα

ακόμα βουτηγμένες στη βροχή

όπως το μακρινό βουνό

υψώνεται και αιωρείται πάνω στη θάλασσα

σχεδόν αγγίζει την ακτή

μέσα στη διαφάνεια του πρωινού αέρα

όπως τα μάτια της γάτας

ανθίζουν με μικρές φωτιές τη νύχτα

έτσι και το χαμόγελό σου μπουμπουκιάζει

ανάμεσα στους τοίχους και την άσφαλτο

είσαι ένα φύλλο πράσινο

με φλέβες νοτισμένες από τη βραδινή δροσιά

μια κίνηση ανάλαφρη που ζωντανεύει τη χαρά

ένα γλυκό του κουταλιού

ένα νερό στο δίσκο της γιαγιάς

μέσα στην κάτασπρη αυλή της συνοικίας


Απάντηση από selini27:

σεεχω παρει 123457689009875421245678 τηλ ας το σηκωνες!!!


Απάντηση από antilalo2:

χωρίς καμιά περιστροφή

απλά σαν το ξημέρωμα

ακούμπησες τα μάτια

ένα μικρό χαμόγελο στο στήθος μου

η αγάπη έτσι δίνεται

έτσι ξαναγυρίζει στη φυσική πηγή της

εκεί που ζουν και τρυφερά ανασαίνουν

τα πιο παράλογα όνειρα

απλά σαν ένα παιδικό τραγούδι

που μακριά ακούγεται να πλησιάζει

και ξαφνικά τυλίγεται στους ώμους σου


Απάντηση από selini27:

Ηλιοβασίλεμα

Γλύκανε ο ήλιος

κι έπεσε να κοιμηθεί

στο προσκεφάλι της νυχτιάς.

'Επεσαν οι σκιές

κι αντάμωσαν

της γης σημάδια.

Του καταχείμωνου

οι ηλιαχτίδες λιγοστές

μα στο λυκόφως της καρδιάς

τα φτερουγίσματα,

τρελλά λυχνάρια.

Κι εγώ

θαυμάζω

το βασίλεμα

μιας μέρας...


Απάντηση από deleteduser:

στην ποιηση δεν ειμαι καλη ειπα να βαλω κατι που ακουω τωρα....καλο κλειδωμα στελλα μου....

Άλλη μια νύχτα που δεν είσαι εδώ

Να ξέρεις μέσα μου πόσο πονώ

Έχω παράπονο στα χείλη πυκρό

Είναι αβάσταχτο να σ 'αγαπώ

Τι άλλο να πω

Να γυρίσεις πίσω σου ζητώ με πόνο

Μια καρδιά που για σένα μονάχα χτυπά

Μην αργείς

Είσαι στη σκέψη μου είσαι παντού

Είσαι η αγάπη μου μα είσαι αλλού

Πήρες το γέλιο μου και την καρδιά

Έγινε ανάμνηση η κάθε ματιά

Η κάθε ματιά

http://www.youtube.com/watch?v=lobjT_ZLizE

Το μήνυμα αυτό έχει σταλεί από το χρήστη apiasto_feggari ο οποίος έχει διαγράψει το προφίλ του.
Απάντηση από JOHNPARK:

τι κ'αν μιλώ την γλώσα τον αγγέλων,

αγάπη αν δεν εχω στην καρδία,

χαλκός που ηχεί,

σαν κύμβαλο που αντιχεί εχω γίνει....

κ'αν προφητείας χάρισμα κατέχω,

κ'ιαν με την πίστη μου, βουνά μετατοπίζω,

αν η αγάπη λείπει απ την καρδιά,

δεν ειμαι τίποτα....

κ'άν τα υπάρχοντα που έχω τα χαρίσω,

σ'άλους ανθρώπους γύρο μου,

και αν το σόμα, ολοκαύτομα το δώσω,

μα η αγάπη λείπει απ την καρδιά,

τοτε ποιο νάν το όφελος? κανένα,

το όφελος μια αυταπάτη θ'ανε

απλά μ'ες την καρδιά, εαν δεν εχω

Α-Γ-Α-Π-Η

ΤΗΝ ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ...

CLOPY


Απάντηση από selini27:

Τέσσερις εικόνες

Βρεγμένη ημέρα

με τα μαλλιά να στάζουν

κρύες σταγόνες.

'Εφυγε ο άνεμος

η φύση σιώπησε

μέρεψ' η πλάση.

Κυλάει γλυκά

νερό στο ποταμάκι

τραγούδι λέει

Στο μαξιλάρι

έγειρε κουρασμένη

η μέρα πάλι.


Απάντηση από JOHNPARK:

Σκόρπια τα λόγια

Σπασμένο κάδρο

Σε φόντο μαύρο

Κόκκινα δάκρια κυλάνε

Το φως δεν φτάνει

Για να γλυκάνει

Όσα γύρω, μας πονάνε

Σκόρπια τα λόγια

Σαν τα ρολόγια

Που στο χρόνο σταματάνε

Στάσιμοι δείχτες

Κι οι λεπτοδείχτες

Μες τα μάτια μας κοιτάνε

Σπασμένα κλώνια

Βουβά τα αηδόνια

Και ακατοίκητες φωλιές

Η νύχτα αλλάζει

Κρύο που στάζει

Απ’ της ψυχής μας τις ρωγμές

CLOPY


Απάντηση από selini27:

Θολό φεγγάρι

στ' όνειρο ποιος θα φέγγει?

'Αστρο δεν έχει.


Απάντηση από selini27:

Λήθη

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε

την πίκρα της ζωής. 'Οντας βυθίσει

ο ήλιος και το σούρουππο ακλουθήσει,

μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και νά ναι

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε

στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση~

μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,

ά στάξει γι' αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

Κι αν πιούν θολό νερό ξαναθυμούνται,

διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδήλι,

πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

'Α δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι,

τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:

θέλουν, μα δε βολεί να λησμονήσουν.


Απάντηση από antilalo2:

μια πέτρα θ’ απομείνω

ολοστρόγγυλη

που ρούφηξε άπληστα το φως

των παιδιών τις τρελές φωνές

αγριόχορτα και μικρά λουλούδια

χωρίς δισταγμό τον ιδρώτα του περαστικού

στις φλέβες της το δάκρυ που κυκλοφορεί

διάφανο σαν διαμάντι

μια πέτρα που κάποτε θα χτίσει

γειτονιές του δικού της ήλιου

μια πέτρα που τώρα αναπαύεται

στην ήρεμη ζεστασιά του δειλινού

κι έρχονται με το βάδισμα της πεταλούδας

κάτασπρη

οι γάτες ν’ ακουμπήσουν την κοιλιά τους

με τη φωτιά της γλώσσα ηδονικά να γλείψουν

τα μπροστινά τους πόδια

μακριά η μέρα παραδίδεται βουβή

καθώς καινούριο μέσα μου μπουμπουκιάζει το φως


Απάντηση από selini27:

Νύχτα ευεργέτισσα

Την νύχτα που η μέρα κοιμάται,

εγώ αγρυπνώ. Νυχοπερπατώ,

και βγαίνω από τον χωρόχρονο.

Είναι τότε... που η νύχτα η ευεγέρτισσα,

ρίχνει τα δροσοστάλαχτα φιλιά της στη Γη.

Είναι τότε... που σκαρφαλώνω

σε 'Υψη δυσανάβατα τοις λογισμοίς.

και καταδύομαι σε απύθμενα βάθη.

Το πρωί, έχει συντελεσθεί το θαύμα.


Απάντηση από selini27:

Μεγαλοπρέπεια

Κι' αν πικρό το ψωμί σου,

Το κρασί στυφό,

Κι αν στην δίψα σου θαλασσινό νερό,

Κι' ανάμεσα στους ανθρώπους και σε σένα

Φαράγγι,

Κι' αν μοναχικά και μεγαλόπρεπα

Βαδίζεις δυτικά,

Στοχάσου:

Ευγνώμων η Γης στις εποχές της.

Ασήμαντο δεν είναι έζησες.

Θαύμα που ανέτειλες αδελφέ μου.


Απάντηση από antilalo2:

ο πόνος της ματιάς που υπήρξε

καπνόν αναθρώσκοντα

μέσα από θάλασσες δακρύων

σε ξένο ορίζοντα να διακρίνω αδυνατώ

πατρίδα

δεν είναι αυτή η πόλη που με γέννησε

σ' άλλη διάσταση εκείνη ταξιδεύει

ακέραια με τα σκυθρωπά της μέγαρα

με τα τουρκόσπιτα και τα φτωχόσπιτα

με φύλακες τα κάστρα της και τους νεκρούς της

κι ένα βαρδάρη απ' την πηγή του χρόνου

να αλυχτά απροσκύνητος στα καλντερίμια της

κάποιος για πάντα χάθηκε στ' αλλότριο πλήθος

τον παραπλάνησε η νοσταλγία της ακτής

ο πόνος της ματιάς που υπήρξε


Απάντηση από selini27:

Ξεκινάμε ανάλαφροι, καθώς η γύρη

που ταξιδεύει στον άνεμο.

Γρήγορα πέφτουμε στο χώμα

ρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιά

γινόμαστε δέντρα που διψούν για ουρανό

κι όλο αρπαζόμαστε με δύναμη απ' τη γη.

Μας βρίσκουν τ' ατέλειωτα καλοκαίρια

τα μεγάλα κύματα. Οι άνεμοι, τα νερά

παίρνουν τα φύλλα μας. Αργότερα

πλακώνουν οι βαριές συννεφιές

μας τυραννούν οι χειμώνες κι οι καταιγίδες.

Μα πάντα αντιστεκόμαστε, ορθωνόμαστε

πάντα ντυνόμαστε με νέο φύλλωμα.

Ωσότου φτάνει ένας άνεμος παράξενος

-κανείς δεν ξέρει πότε κι από που ξεκινά-

μας ρίχνει κάτω μ' όλες μας τις ρίζες στον αέρα.

Για λίγο ακόμα, μες στη φυλλωσιά μας

κάθεται κρυμμένο - να πει μια τρίλια του

στη νύχτα που έρχεται - ένα πουλί.


Απάντηση από antilalo2:

κατάδυση

περιπλανήθηκα σε σκοτεινούς θαλάμους

βγήκα σε δάση σιωπηλά με αιωνόβια δέντρα

ν' ανακαλύψω παιδικές ηδονικές κρυψώνες

λιβάδι κεντημένο πάπλωμα με παπαρούνες

κείνο τον άνεμο γαλάζιο από τα μακρινά βουνά

και μόνος έμεινα στην ξένη αγαπημένη χώρα

που μέσα μου απλώνεται για πάντα ανεξερεύνητη

αν με τα δάκρυα μπορούσα

την απαγορευμένη είσοδο να προσπελάσω

τη μυρωμένη σάρκα της ν' αγγίξω μια φορά

και με τα μάτια κάρβουνα να δω


Απάντηση από selini27:

Σα βγεις στο πηγαιμο για την Ιθακη,

να ευχεσαι ναναι μακρυς ο δρομος,

γεματος περιπετειες, γεματος γνωσεις.

Τους Λαιστρυγονας και τους Κυκλωπας,

τον θυμωμενο Ποσειδωνα μη φοβασαι,

τετοια στον δρομο σου ποτε σου δεν θα βρεις,

αν μεν'η σκεψις σου υψηλη, αν εκλεκτη

συγκινησις το πνευμα και το σωμα σου αγγιζει.

Τους Λαιστρυγονας και τους Κυκλωπας,

τον αγριο Ποσειδωνα δεν θα συναντησεις,

αν δεν τους κουβαλεις μες στην ψυχη σου,

αν η ψυχη σου δεν τους στηνει εμπρος σου.

Να ευχεσαι ναναι μακρυς ο δρομος.


Απάντηση από antilalo2:

αχ

το ανέκφραστο μέσα στις λέξεις

η φωτιά στη ρίζα του καπνού

το άγγιγμα φυλακισμένο στην καρδιά του γρανίτη

χώρες που ποτέ δεν ταξιδέψαμε

χαρές που ποτέ δεν γνωρίσαμε

ένα χαμόγελο σε σφραγισμένα χείλη

πάνω στο πέτρινο ημερολόγιο

η σμίλη και το σφυρί σπασμένο


Απάντηση από antilalo2:

παραμύθι

θα σου υφάνω ένα πολύχρωμο χαλί

κι ύστερα θα σου ψιθυρίσω

ένα ατέλειωτο παραμύθι

η ζεστή φωνή στα άπληστα μάτια

ή ακόμη καλύτερα

θα σου υφάνω ένα ατέλειωτο χαλί

κι ύστερα θα σου ψιθυρίσω

ένα πολύχρωμο παραμύθι

η άπληστη φωνή στα ζεστά μάτια

μα πάνω απ' όλα

ένα μαγικό χαλί

ένα μαγικό παραμύθι

με μαγεμένη φωνή

στα μαγεμένα μάτια


Απάντηση από antilalo2:

τα δέντρα

εξόριστα παιδιά τ' ουρανού

για την απόλυτη αθωότητά τους

χωρίς πίκρα κατάντικρυ στο γαλάζιο

ανοίγουν μεγάλα πράσινα μάτια

κι άλλες φορές κίτρινα ή κόκκινα

χορδές της μουσικής και της μοναξιάς τους

τα δέντρα υμνούν το φως

ανάβοντας σιωπηλά το κάθε τους φύλλο

ψιθυρίζοντας ένα παιδικό τραγούδι

αγγίζοντας τη φουντωτή ουρά του ανέμου

φιλοξενώντας πουλιά κι αστέρια

έτσι μιλώντας για το απρόσιτο

τα δέντρα

ένα ουράνιο τόξο που φύτρωσε στη γη

φωτίζουν γαλήνια την αιωνιότητα

για τον άνθρωπο


Απάντηση από selini27:

Από "Τα σφυρίγματα του Αλήτη"

Αλήτη ! Απόψε είν' η βραδιά τόσο καλή, τίσο καλή !

Μπορείς να πας να κοιμηθείς σ' ένα παγκάκι, αλήτη !

Πλάτυνε η σκέψη τη ζωή τόσο πολύ, τόσο πολύ,

πόκανε ο άνθρωπος τη γη κι όλο το σύμπαν σπίτι.


Απάντηση από inogida:

http://www.youtube.com/watch?v=Le6-kf3rteU

Άστρο θαμπό του πρωινού

για χάρη σου αγρυπνούμε.

Η αναπνοή μας σου μιλά

κι οι βράχοι κρυφακούνε,

άστρο του πρωινού!

Το φως σου από ουρανό

απόμακρο το στέλνεις,

άστρο θαμπό του πρωινού

που τη ζωή μάς φέρνεις

άστρο του πρωινού!

Άστρο θαμπό του πρωινού

βλέπουμε να σιμώνεις

κι όσο έρχεσαι, λαμπρύνεσαι,

το φως σου δυναμώνεις,

άστρο του πρωινού!

Ένα λοφίο πορφυρό

φορώντας πλησιάζεις,

αστέρι, που πριν έρθεις καν,

άστρο μου φεύγεις πάλι,

άστρο του πρωινού!

Άστρο θαμπό του πρωινού

για χάρη σου αγρυπνούμε.

Και τούτη η μέρα ας μας βρει

μ' αυτούς που αγαπούμε,

άστρο του πρωινού!

λατρεμενο μου....... καλο κλειδωμα!!!! φιλια πολλα!!!!!!!!!!!!!!


Απάντηση από antilalo2:

ΟΛΑ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ...

Όλα τα βράδια σαν είμαι μόνη

την αγάπη μου σου διηγούμαι

στραγγαλίζω ένα λουλούδι

η φωτιά αργοσβήνει

χωνεμένη από θλίψη.

Μες στον καθρέφτη που η σκιά μου αποκοιμιέται

κατοικούνε πεταλούδες.

Όλα τα βράδια σαν είμαι μόνη

μελετώ το μέλλον στων ετοιμοθάνατων

τα μάτια

την ανάσα μου ανακατώνω με της

κουκουβάγιας το αίμα

και με τους τρελούς μαζί η καρδιά μου

πιλαλάει κρεσέντο.


Απάντηση από selini27:

Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν

τίποτα και προσπερνούνε. 'Ομως μερικοί

κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι

και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.

Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς

δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.

Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη

και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια

γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.

Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.

Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ

για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.

'Ισως τα ποιήματα που γράφτηκαν

από τότε που υπάρχει ο κόσμος

είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια

για ν' ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.

Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.


Απάντηση από antilalo2:

ΟΠΩΣ ΤΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΤΩΝ ΚΟΡΜΙΩΝ ΜΑΣ

Όπως το αποτύπωμα των κορμιών μας

Ούτε σημάδι δεν θ’ απομείνει πως βρεθήκαμε σ’ αυτό τον τόπο.

Ο κόσμος κλείνει πίσω μας,

Η άμμος ξαναστρώνεται.

Μπροστά μας είναι κιόλας ημερομηνίες

Που πια δεν υπάρχεις,

Κιόλας ένας άνεμος παρασύρει σύννεφα

Που δε θα βρέξουν πάνω στους δυο μας.

Και τ’ όνομά σου είναι κιόλας στις λίστες των επιβατών των πλοίων

Που και μόνο οι ονομασίες τους

Νεκρώνουν την καρδιά.

Οι τρεις γλώσσες που ξέρω,

Όλα τα χρώματα που μέσα τους βλέπω κι ονειρεύομαι:

Τίποτα απ’ αυτά δεν θα με βοηθήσει.


Απάντηση από selini27:

Έλα κοντά μου , δεν είμαι η φωτιά.

Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.

Τις πνίγουν οι νεροποντές.

Τις κυνηγούν οι βοριάδες.

Δεν είμαι , δεν είμαι η φωτιά.

Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.

Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά.

Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.

Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.

Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης

ένας αποσταμένος περπατητής

που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς

ν' ακούσει το τραγούδι των γρύλων.

Κι αν θέλεις , έλα να τ' ακούσουμε μαζί.

Από τη συλλογή "Τα αντικλείδια", εκδ. Στιγμή

Μενέλαος Λουντέμης


Απάντηση από inogida:

http://www.youtube.com/watch?v=ii8pDdC8AiQ&feature=related

Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός

βγαίνει απ' τα πιο σφιγμένα χείλη.

Σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετά

ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει.

Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος

η χαραυγή θα σε ξεκάνει.

Έχει το μύρο, έχει τη σιγαλιά,

έχει τον ήλιο τον αλάνη.

Καινούρια μέρα, καινούριος ποταμός

στις εκβολές του θα προσφέρει

όσα χαθήκαν, όσα ξεχάστηκαν

κι όσα γι' αυτά κανείς δεν ξέρει.

Πίσω απ' τους λόφους, πίσω απ' τα βλέφαρα

υπάρχει τόπος και για σένα.

Χωρίς Βαστίλη, χωρίς ανάθεμα,

χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα.


Απάντηση από selini27:

Θρύψαλα και αίμα με κάμποση δόση απόγνωσης

Η φρίκη χάραξε με μανία αδρές πινελιές στα μάτια

Θεέ μου, πόσα προσωπεία φορά ο φόβος!

Σίδερα και κορμιά σε κοινό κοιτώνα

Πίκρα και οργή ένα θλιβερό χαρμάνι

Πώς να οικοδομήσεις τον κόσμο πάνω σε ράκη;

Πώς να κάνεις το σταυρό σου χωρίς χέρια;

Πώς να σχεδιάσεις το αύριο με πληγωμένο το χθες;

Που να βρεις τη δύναμη να απεγκλωβιστείς απ τα πάθη;

Χάθηκε ο μίτος της ελπίδας μες στο λαβύρινθο του μίσους;

Σφίγγεις τα δόντια για να μη φρενιάσεις λυσσασμένος

Προσφέρεις ακούσια την ανάσα σου σε ένα «Ιερό Τίποτα»

Αναζητάς μια και μόνο πνοή χωμένη στη σκόνη μιας έκρηξης

Ψαχουλεύεις γύρω σου ζητώντας τον ΄Ανθρωπο μάταια

Κολυμπάς στο πέλαγος της βαρβαρότητας τσακισμένος Οδυσσέας

Ως πότε πηγή μιας έμπνευσης θα έχω το Χάος;

Πότε θα ξεκολλήσει το ρημαγμένο σκάφος του Νου από τη λάσπη

και θα γυρίσει μεσοπέλαγα το πηδάλιο της Ελπίδας;

Πότε;

Κάποτε;

Ποτέ;


Απάντηση από antilalo2:

Αυτό τον ήχο, πάντοτε γύρω μας, της θάλασσας,

το δέντρο ανάμεσα στους πλοκάμους του πάντα τον άκουγε,

και το άλογο βουτά το μαύρο σώμα του στον ήχο

τεντώνοντας το λαιμό σαν να ‘θελε να πιει νερό,

σα να λαχταρούσε ν’ αφήσει τους αμμόλοφους και να γίνει

ένα μυθικό άλογο στην πιο μακρινή απόσταση,

αδελφωμένο με το κοπάδι των αφροπροβάτων

-το δέρας είναι μόνο γα την όραση-

να γίνει στ’ αλήθεια ο γιος αυτών των αλμυρών νερών

και να βοσκάει φύκια στα βαθιά λιβάδια.

Αλλά πρέπει να μάθει να περιμένει, να περιμένει στην ακτή,

τάζοντας τον εαυτό του στα κύματα του πελάγου

-ναι κάποια μέρα-

ελπίζοντας στον βέβαιο θάνατο, χαμηλώνοντας

πάλι το κεφάλι προς το χορτάρι.


Απάντηση από inogida:

http://www.youtube.com/watch?v=b0I9KG4yuis&feature=related

Ολονυχτίς τον πότισες με το κρασί του Μίδα

κι ο φάρος τον ελίκνιζε με τρεις αναλαμπές

Δίπλα ο λοστρόμος με μακριά πειρατική πλεξίδα

κι αλάργα μας το σκοτεινό λιμάνι του Gabes

Απά στο γλυκοχάραμα σε φίλησε ο πνιγμένος

κι όταν ξυπνήσεις με διπλή καμπάνα θα πνιγείς

Στο κάθε χάδι κι ένας κόμπος φεύγει ματωμένος

απ' το σημάδι της παλιάς κινέζικης πληγής

Ο παπαγάλος σου 'στειλε στερνή φορά το γεια σου

κι απάντησε απ' το στόκολο σπασμένα ο θερμαστής

πέτα στο κύμα τον παλιό που εσκούριασε σουγιά σου

κι άντε μονάχη στον πρωραίον ιστό να κρεμαστείς

Γράφει η προπέλα φεύγοντας ξοπίσω "σε προδίνω"

κι ο γρύλος τον ξανασφυράει στριγγά του τιμονιού

Μη φεύγεις. Πες μου, το 'πνιξες μια νύχτα στο Λονδίνο

ή στα βρωμιάρικα νερά κάποιου άλλου λιμανιού;

Ξυπνάν οι ναύτες του βυθού ρισάλτο να βαρέσουν

κι απέ να σου χτενίσουνε για πάντα τα μαλλιά.

Τρόχισε κείνα τα σπαθιά του λόγου που μ' αρέσουν

και ξαναγύρνα με τις φώκιες πέρα στη σπηλιά

Τρεις μέρες σπάγαν τα καρφιά και τρεις που σε καρφώναν

και συ με τις παλάμες σου πεισματικά κλειστές

στερνή φορά κι ανώφελα ξορκίζεις τον τυφώνα

που μας τραβάει για τη στεριά με τους ναυαγιστές



Επιστροφή

Η έκδοση αυτή του site είναι για χρήστες που δεν έχουν ενεργοποιημένη τη javascript. Η πρόσβαση στις υπηρεσίες είναι περιορισμένη, για πλήρη πρόσβαση στο site ενεργοποιήστε τη javascript και κάντε refresh τη σελίδα.